تفاوت بین کابل های فیبر نوری داخلی و خارجی چیست؟
کابل های فیبر نوری در مواردی که نیاز به انتقال مطمئن و سریع داده است استفاده می شود. این کابل نوعی کابل است که از الیاف شیشه یا پلاستیک برای انتقال داده ها به عنوان پالس های نور استفاده می کند. کابلهای فیبر نوری به دلیل قابلیت ارتباطی پرسرعت در حوزههای مختلف از جمله مخابرات، پخش، تجهیزات پزشکی و کاربردهای نظامی استفاده میشوند.
دو نوع اصلی از کابل های فیبر نوری وجود دارد: کابل های داخلی و خارجی. در حالی که هر دو نوع عملکرد یکسانی را انجام می دهند، از جهات مختلفی با هم تفاوت دارند.
کابل های فیبر نوری داخلی
کابل های فیبر نوری داخلی برای استفاده در داخل ساختمان ها طراحی شده اند و عموماً در نردبان ها، شفت ها یا سینی های کابل نصب می شوند. آنها از مواد مقاوم در برابر شعله ساخته شده اند و دارای یک ژاکت بیرونی محکم هستند تا از آسیب محافظت کنند.
ساختار
ساختار کابل فیبر نوری داخلی با کابل فیبر نوری فضای باز متفاوت است. یک کابل داخلی دارای دو لایه محافظ است که فیبر را در برابر استرس مکانیکی، گرد و غبار و سایر عوامل محیطی محافظت می کند. لایه داخلی لوله بافر نامیده می شود که رشته های فیبر را در خود جای می دهد، در حالی که لایه بیرونی یک ژاکت تنگ ساخته شده از PVC، ژاکت درجه بندی شده یا ژاکت درجه بندی شده پلنوم است.
نصب و راه اندازی
نصب کابلهای فیبر نوری داخلی آسانتر و ارزانتر از کابلهای فضای باز است. آنها به سطح یکسانی از محافظت در برابر عوامل محیطی مانند رطوبت و اشعه UV نیاز ندارند. در نتیجه فرآیند نصب سادهتر است و نیازی به دفن کابلها در زیر زمین یا استفاده از تیرهای هوایی نیست.
ظرفیت
کابل های فیبر نوری داخلی ظرفیت محدودی نسبت به کابل های فیبر نوری فضای باز دارند. ظرفیت کابل داخلی با توجه به تعداد فیبرهای موجود در آن تعیین می شود. اکثر کابل های داخلی حاوی 24 فیبر هستند که برای رفع نیازهای ارتباطی یک ساختمان متوسط کافی است.
استفاده می کند
کابلهای فیبر نوری داخلی برای نیازهای ارتباطی از راه دور در ساختمانها مانند اتوماسیون خانگی، پخش تلویزیون، سیستمهای تلفن و شبکههای کامپیوتری استفاده میشوند.
کابل های فیبر نوری فضای باز
کابل های فیبر نوری فضای باز برای استفاده در بیرون طراحی شده اند و می توانند در برابر عوامل محیطی مختلف مانند باران، رطوبت، تغییرات دما و اشعه UV مقاومت کنند. آنها همچنین به گونه ای طراحی شده اند که در زیر زمین دفن شوند یا روی قطب های هوایی نصب شوند.
ساختار
کابل های فیبر نوری فضای باز دارای چندین لایه حفاظتی هستند تا اطمینان حاصل شود که فیبر توسط عوامل محیطی آسیب نمی بیند. لایه داخلی، عضو مرکزی استحکام است که استحکام و پایداری کابل را تامین می کند. لایه دوم لوله بافر است که رشته های فیبر را در خود جای می دهد. لایههای باقیمانده پرکننده، نوار ضد آب و ژاکت بیرونی هستند که کابل را در برابر رطوبت و اشعه ماوراء بنفش محافظت میکند.
نصب و راه اندازی
کابل های فیبر نوری در فضای باز نیاز به تکنیک های نصب تخصصی دارند تا از آسیب ناشی از عوامل محیطی جلوگیری شود. آنها باید در زیر زمین دفن شوند یا روی قطب های هوایی نصب شوند تا از رطوبت، تغییرات دما و اشعه UV محافظت شوند.
ظرفیت
کابل های فیبر نوری فضای باز ظرفیت بالاتری نسبت به کابل های فیبر نوری داخلی دارند. آنها می توانند تا 288 فیبر داشته باشند که آنها را برای نیازهای ارتباطی از راه دور مناسب می کند.
استفاده می کند
کابل های فیبر نوری فضای باز برای نیازهای ارتباطی از راه دور مانند مخابرات، پخش تلویزیون کابلی و اینترنت استفاده می شود. آنها همچنین به دلیل قابلیت اطمینان و قابلیت ارتباط با سرعت بالا توسط ارتش مورد استفاده قرار می گیرند.
نتیجه گیری
بهطور خلاصه، کابلهای فیبر نوری داخلی و خارجی از جهات مختلفی از جمله ساختار، نصب، ظرفیت و کاربرد آنها متفاوت است. در حالی که کابلهای فیبر نوری داخلی برای نیازهای ارتباطی در فواصل کوتاه در ساختمانها طراحی شدهاند، کابلهای فیبر نوری فضای باز برای نیازهای ارتباطی از راه دور طراحی شدهاند و میتوانند در برابر عوامل محیطی مختلف مقاومت کنند. بنابراین، هنگام انتخاب کابل فیبر نوری، توجه به فاصله، محیط و نیازهای ارتباطی ضروری است.